leesduur 20 min.

Yesss ik was erbij!

VENLOOP

10 KM.

🏅

Ik rende de 10 km. !!!

Zondag 29 maart kwam een voor mij langgekoesterde droom uit! 

Al jaren droomde ik ervan ooit de 10 km. te rennen bij de Venloop in Venlo.

Daar kwam echter van alles tussen en ik heb zelfs tijden gedacht dat het er nooit meer van zou komen.

Maar nu was het dan zover.

Laat je dromen nooit zomaar verdampen!

Echt, je weet maar nooit…

Droom maar vooral vrij en groots.

En dan liefst nóg groter. 

Wat als álles kan?

Het levert je sowieso per direct een goed gevoel op.

Dat is al mooi meegenomen, toch?

❤️

Omdat dit niet zomaar een reisje naar een 10 km. was hier mijn verhaal:

Ik ga even terug naar het jaar 2011! Wegens een grote medicijnafbouw was ik toen 9 maanden opgenomen in Venray. Gaandeweg de medicijnafbouw kreeg ik mijn emoties maar ook mijn energie weer terug. Heerlijk!

Ik startte met wandelen en dat was heerlijk na jaren chronisch extreem vermoeid te zijn geweest! 

Altijd was mijn energiepijl een groot probleem geweest. (Toen de kinderen klein waren had ik zelfs een rolstoel nodig om af en toe een uitje mee te kunnen maken.)

Ik genoot enorm van mijn ochtendwandelingen. Toen ik geregeld werd ingehaald door mensen die trainden voor de Venloop.

Ik besloot te gaan hardlopen.

Ik vond het leuk en ik breidde mijn rondjes steeds verder uit. Ik ging zelfs bij de hardloop vereniging en trainde voor:

De 10 kilometer tijdens de Venloop van 2013.

Het trainen ging goed en de Venloop naderde. Tijdens de trainingen had ik de tien al 'aangetikt' binnen een uur. Maar ..

Er had zich een depressie ontwikkeld die ik dacht ‘er wel uit te kunnen rennen’, maar net 3 weken voor de Venloop werd ik helaas weer opgenomen in Venray. 

 

Viel mijn droom daar in duigen? Nee, ik legde hem alleen noodgedwongen even op de plank. Ooit… Ooit zou ik mijn medaille op gaan halen.

In de jaren daarna wandelde ik nog een keer de 20 km. tijdens de Venloop wandel dag en ik rende een keer de 5 km.

Maar die medaille van de 10 km. lag nog op de plank te lonken.

 

Er volgden nog wat pittige jaren waarin ik twee keer zelfs in mijn rolstoel langs de kant stond. Op een rustig plekje langs de route, want de uitputting en prikkelgevoeligheid tijdens mijn periode van long-covid was te heftig om tussen de mensen te staan. Toch juichte ik voor hen die de halve marathon renden. Wat een feest was het toch die Venloop.

Ooit zou ook ik de 10 rennen. Ooit, al leek dat er toentertijd nooit meer van te komen.

“Zeg nooit nooit, ik ben voor het geluk geboren” Dat bleef ik altijd zeggen. Achteraf is dat de meest waardevolle affirmatie!

 

En het geluk kwam:

Ik herstelde in 2023 onverwacht alsnog van mijn long-covid, ik overleefde mijn rollercoaster rondom borstkanker in 2024 en het werd 2025.

Eindelijk was ik helemaal gezond mentaal en fysiek. Ik nam een besluit.

In 2026 zou ik erbij zijn.

Ik wist nu hoe bepalend overtuigingen zijn voor het verloop van je leven. Dit is echt indrukwekkend dat heb ik zelf ervaren.

Overtuigingen kunnen enorm belemmerend werken, maar óók juist positief uitpakken.

Deze overtuiging stond stevig. Daar zorgde ik heel bewust voor.

In 2026 zou ik mijn medaille ophalen

die ik in 2013 al zó verdiend had.

Punt

🔵

Mijn stip op de horizon stond en ik hoefde er alleen maar mijn stappen naartoe te zetten over de rode loper die ik er naartoe uitrolde.

Nou ja... Zo simpel was het niet. Het werd een kronkelweg.

 

Deze nieuwe overtuiging triggerde namelijk meteen iets.

Gebeurtenissen maar ook gedachten en/of nieuwe meningen én overtuigingen kunnen iets in je triggeren dat ooit in je onbewuste werd opgeslagen. Er kan dan een reactie komen lichamelijk en/of mentaal.

En er kwam 'Twijfel all over the place' in mijn zenuwstelsel. Angst zelfs! Mijn brein dacht beslist “wát? Gaat ze nou écht de 10 rennen?”

De alarmbel (amygdala) in mijn brein ging aan en er ontstonden pijnklachten. Een felle pijn in mijn linker bil naar mijn bovenbeen.

Maar ik hield mijn overtuiging staande, terwijl ik onderzocht wat er speelde. Ja brein ik ga de medaille ophalen. Die heb ik verdiend.

Ik weet ondertussen gelukkig dat dit is hoe brein en lichaam samenwerken.

Als het brein, met de gegevens die het ooit heeft opgeslagen, constateert dat er een ‘potentieel gevaar’ is dan ervaart het ongemak en geeft het signalen.

 

Ik probeerde tóch door te trainen al had ik in de gaten wat er eventueel aan de hand was. Ik had me niet vertrapt er was niets gebroken mijn lichaam had geen schade. Maar die pijn bleef en was erg beperkend bij de trainingen.

Verdorie toch. Balen, maar pushen doe ik niet! Was dit misschien nog van het neerkomen op mijn stuitje na de tandemsprong die ik had gedaan? Gek mens ook. Wie springt er nou uit een vliegtuig🫣🤣

Maar dat was even pijnlijk geweest, maar die pijn was ook weer weggetrokken. 

Ik besloot rustig aan te doen. Ik hield conditie op pijl door te wandelen en zo zorgde ik dat ik in beweging bleef zonder de pijn te zeer te triggeren.

Gelukkig neem ik sinds mijn herstel de signalen van mijn lichaam serieus. Signalen die chronisch worden zijn er nooit voor niets. Ons lichaam heeft wat te melden en meestal is dit iets wat op onbewust niveau nog speelt, dus ik besloot schrijfsessie te doen zoals ik dat nog altijd regelmatig doe. Iets op onbewust niveau hield deze pijn in mijn bil dus in stand. Het wilde duidelijk nog even een stem hebben en dat kon via het papier. 

Voordat ik ging schrijven vroeg ik aan mijn lichaam. “zeg het maar. Wat wil je me zeggen door dit signaal zo nodig te blijven geven”? Ik begon te schijven en wat bleek?

Er zat nog heel wat emotie rondom de Venloop van 2013! Oud zeer dat zich nu dus had gemanifesteerd in de vorm van pijn in mijn bil.

Tijdens de schrijfsessie werd dit al gauw duidelijk.

Klinkt raar voor wie dit niet kent, maar wat onbewust speelt vloeit dan zó op papier.

De pijn zou niet meer nodig zijn als ik tijdens de schrijfsessie de emotionele lading die ‘onder de pijn lag’ naar het bewustzijn haalde en alsnog doorvoelde. De energie van de emoties die ik in 2013 niet had geuit zat duidelijk nog vast.

 

Ik had toen in 2013 wel ‘een plekje gegeven’ dat het feest niet doorging, maar dan is het nog niet weg. Het ligt nog ‘op die plek’ als een soort verwrongen energiestroom in afwachting van het moment waarop ik het alsnog laat stromen.

Tijdens het schrijven kwam het verdriet van 2013 alsnog vrij, maar ook kwam er nog veel boosheid om die bipolaire voorgeschiedenis en wat er allemaal nog méér niet was doorgegaan door de opnames etc.

Altijd zei ik dapper “voorpret is ook pret”. Maar dat neemt niet weg dat wat alsnog niet door was gegaan best pijnlijk was geweest.

Zeker die Venloop. Daar was ik dus wat makkelijk overheen gestapt.

Die emoties doorvoelde ik nu alsnog, terwijl ze door mijn lijf stromen. Totdat de lading er vanaf was. Zoals ik had ontdekt duurt zoiets max. 90 seconde. En dit was ook nu weer zo. Deepdiven in je rauwe emoties is echt helend. 

Ik voelde meteen in mijn lijf dat dit verschil maakte. De pijn werd aanzienlijk minder en de trainingen gingen door.

 

Duidelijk een mindbody dingetje dus, maar wel een hardnekkige want echt weg was het nog steeds niet niet.

Er kwam nog wat extra druk op de ketel. Onze dochter kondigde aan vanuit Portugal mee te komen rennen bij de 10!

Oei, dan moest ik wél starten in maart!

Mijn man was al ver met de training van de halve marathon en onze zoon zou ook de HM gaan rennen!

Wij met z’n vieren de Venloop! Dit hadden we nooit gedacht! Heel speciaal dat dit kon!

Ja mooi, maar voor mijn bilblessure was dit met teveel en het hield op de achtergrond stand.

Er volgde nog een fikse buikgriep, een vastelaovend😉, wat gladheid waardoor ik niet rende en nog wat grieperig zijn, maar toch hield ik mijn stip op de horizon in de gaten. Die venloop zou me lukken. Niet pushen, maar ook niet opgeven.

 

Maar die pijnlijke bil bleef zo zeuren. Ik wist dat het allemaal gedachten waren die me ‘nekten’ maar ik kreeg het met alleen de schrijfsessies niet weg.

Ik besloot pas na vastelaovend alsnog een fysiotherapeut in Venlo te bezoeken die gespecialiseerd is in chronische klachten.

Daar bleek dat de angst “niet goed genoeg te zijn” óók een grote rol speelde. Dit is een basisangst, een kernovertuiging die bij heel veel mensen een rol speelt op onbewust niveau. Dit is vaak een reden zelfs waardoor velen niet doen wat ze eigenlijk graag willen doen.

Ik wil me niet meer door angsten laten beperken, dus ging ik ermee aan de slag. 

Hoezo ik ben niet goed genoeg?! Niet echt opbouwend, toch? Fysio Maarten gaf me een behandeling waarbij hij wat spanningspunten aanpakte. Best pijnlijk, maar er kwamen emoties los en dat gaf al verlichting.

Uiteindelijk schopte ik nog een paar keer super hard tegen een grote bal. Zelfs met mijn pijnlijk linkerbeen. Dat kon schijnbaar.😉

Ik voelde uiteindelijk aan alles dat ik wel degelijk goed genoeg was en nam mijn zelfregie weer volledig terug.

 

Ik zette mezelf in mijn kracht en ging door met trainen.

Ik kon niets kapot maken en mocht in vertrouwen gaan. Ondertussen trainde ik pas tot max. 3,5 km.

Eindelijk lukte het me pas in februari echt vrijer te rennen. 

Drie weken voor de Venloop echter, tijdens een training, voelde het alsof ik door mijn knie zakte. Tot twee keer toe!

Het zal me toch niet gebeuren….!!!

Wéér net 3 werken voor de Venloop uitvallen?

Dit mocht niet! Dit kón niet! Ik besloot tot aan de Venloop niet meer te trainen en een andere tactiek in te zetten.

Mijn brein instructies geven. Affirmaties en visualisaties. Dat had me vanuit mijn herstel in 2023 al vaker enorm geholpen.

Als mijn lijf niet meewerkte dan maar via mijn brein, zenuwstelsel en cellen. Als ik hun kon overtuigen dat ik het zou kunnen zou mijn lijf wel in de overgave gaan. Onze lichaamscellen luistervinken 24/7 onze gedachten af, dus laat die vooral liefdevol en opbouwend zijn.

 

Ondertussen was mijn man helaas plotseling uitgeschakeld voor de halve marathon en ook onze zoon wist nog niet of hij wel kon starten.

De dames zouden mogen laten zien wat ze waard waren…!

Ik ging intensief aan de slag met affirmaties en visualisaties en sprak mijn cellen aan.

Mijn brein en zenuwstelsel hadden ‘sein veilig’ nodig wilde dit alsnog gaan lukken. Ik kon dit nu.

Ik had nu geen depressie en er was dus nu geen ‘potentieel gevaar’.

Ik visualiseerde me heel precies de route van de 10 kilometer en het gevoel dat ik erbij had.

Ik voelde al de dankbaarheid van de overwinning bij mijn laatste meters op de parade in Venlo. Dankbaar lachend ging ik dagelijks al over de finish. Ik was er al in mijn visualisaties. Mijn benen waren helemaal in orde en mijn conditie was geweldig goed.

Ik rende de tien kilometer die laatste week iedere dag al een paar keer

en alles was perfect zelfs het weer.

Die woensdag haalde ik onze dochter in Eindhoven waar ze landde vanuit Portugal. Ik stapte uit de auto stijf als een oud vrouwtje. Niet echt stevig in mijn benen en heupen.“Wow mam rén jij zondag?!” 

“Jazéker ren ik zondag”. Ze fronste.

Dat begreep ik, maar ik liet het lachend gaan. Ik ging gewoon door met visualiseren en affirmeren zonder focus op mijn doel te verliezen.

Ik affirmeerde: 

•  “Mijn benen weten hoe ze moeten rennen en ze hebben er zin in”.

•  "Iedere cel weet wat hij moet doen om de tien te rennen tot de finish”

•  “Zelfs de tijd doet me versteld staan”.

•  “Mijn lichaam is super fit en vastberaden in zijn kunnen”.

•  “Ik geniet enorm van iedere stap”

•  “Het publiek is geweldig en het weer is perfect”

•  “Bij de start heb ik al gewonnen ik haal alleen nog even mijn medaille op”

•  “Ik ga op de energie van de vastelaovend en geniet”.

 -“Ik ben veilig”-

Die laatst affirmatie pak ik er altijd bij, want dat is wat mijn brein zo hard nodig heeft. De overtuiging dat het veilig is wat ik van plan ben.

Ik stretch het nooit te ver, maar een uitdaging binnen bepaalde marge is heel gezond. Daar zit de groei, net buiten de comfort zone.

Mijn vertrouwen werd steeds sterker.

Het werd zaterdag, de dag voor de Venloop

toen ik het voelde!

Mijn lijf geloofde het verhaal dat ik het al dagen vertelde!

Ik voelde de zekerheid in mijn hele lijf! 'Oké Claudy, we gaan het doen' was wat ik voelde tot in iedere cel van mijn lichaam.

Er was een volledige vertrouwen dat het kon lukken zo sterk dat ik ervan ging stralen. Ik bleef voor de zekerheid visualiseren en affirmeren,

maar het ging lukken dat wist ik nu.

Nog een nachtje goed slapen en dan...

 

Zondag 29 maart 2026.

Samen met onze dochter Julie stond ik om 12 uur die dag bij prachtig weer klaar voor de start. Even schoot ik er gewoon van vol!

"Oh Julie, kijk ons nou! We gaan het doen! We rennen de Tien!"

Het besef dat ik er stond! Dit was toch waanzinnig gaaf?! 

En het hele plaatje was precies zoals ik me had gevisualiseerd! Zelfs het weer was helemaal perfect!

Het startsein klonk en vervolgens heb ik zó enorm genoten van iedere stap die ik rende van 'mijn tien kilometer'! Het was werkelijk geweldig!

 

Ja ik heb tussendoor stukjes gelopen, maar heeej is was erbij!

En de eindtijd mocht er zelfs zijn! Ik kwam, overweldigd door een enorm gevoel van dankbaarheid, over de finish in 1 uur en 12 minuten!

BAM!👊🎈😁

Eindelijk ontving mijn gedroomde en ondertussen zó enorm verdiende medaille!🏅

En nog, terwijl ik dit schrijf, voel ik die enorme, ongegeneerde, immense trots en rollen de tranen me over de wangen van pure dankbaarheid.

 

Wat heb ik een respect voor hoe mijn hele systeem nu samenwerkt. Lichaam, geest en ziel.

Dat ik weet hoe ik de balans weer bij kan sturen als het even onrustig voelt in mij maakt me een heel gelukkig mens. 

Wat is mijn lichaam onvoorstelbaar sterk ook teruggekomen na alles wat het heeft doorstaan.

Sterker dan ooit zelfs.

Er kan vaak meer dan je denkt.

Ik liep mijn stapjes richting mijn Venloop droom.

Op een kronkelweg, dat zéker, en met vallen en opstaan. Maar ik bleef lopen.

Er kan echt meer dan je denkt, zoals je ook hier weer hebt kunnen zien. Soms duurt het even, maar zeg nooit NOOIT😁

Ook jij bent voor het geluk geboren al heb je dat niet altijd.

Er kan ook voor jou vaak meer dan je denkt.

Wat is jouw droom?

Schrijf het eens op en rol meteen de rode loper uit naar die stip op jouw horizon, jouw doel.

Haal beren van de weg en onderzoek je belemmerende overtuigingen. Zel ze bij naar helpende affirmaties.

Loop je stapjes. Het hoeft niet snel als je maar blijft lopen.

Dromen kunnen echt uitkomen🎈✨

Probeer het maar.

En nu op naar mijn volgende doel. Mijn boek. Het is nu bij de eerste proeflezers en oeoeoeo wat vind ik dat spannend!

Mijn volledige verhaal straks in de winkels? Yep. Die stip die staat🔵

"Ik heb het nog nooit gedaan, dus… ik denk dat ik het wel kan".

We gaan het zien.

Meld je aan voor de NIEUWSBRIEF als je op de hoogte wil blijven van de ontwikkelingen ook rondom mijn boek. 

 

Bedankt voor het lezen van mijn blog en jullie hartelijke reacties.

Denk je dat mijn site voor iemand inspirerend is deel het dan gerust.

 

Pluk vooral jouw geluksmomentjes

want

het is hier geen generale repetitie. 

Ieder moment komt maar 1 keer voorbij.

❤️✨

 

                                                                           Liefs 😘,